در 12 ربيع الاول ، لازم آيد كه مدت حمل آن حضرت يا سه ماه باشد يا يك سال و سه ماه با اينكه فقهاى اماميه اتفاق دارند كه مدت حمل كمتر از شش ماه و بيش از يك سال نتواند بود واحدى از علما اين وضع غير عادى حمل را از خصائص آن حضرت نشمرده‌اند . جواب اين اشكال اين است كه اين تاريخ بر اساس قانون نسىء است كه در جاهليت معمول بوده و خدا تعالى آن را غدقن كرد و فرمود ( سوره توبه ) : « همانا نسىء ( يعنى تأخير حج از ذى حجه ) فزودنى است در كفر » . شيخ طبرسى در تفسير اين آيه از مجاهد نقل كرده كه مردم جاهليت هر دو سال حج را در يكى از ماه‌ها انجام مىدادند ، دو سال در ذى حجه و دو سال در محرم و به همين ترتيب تا آخر ماه‌هاى عربى و حج عرب پيش از حجة الوداع پيغمبر در ذى قعده واقع شد و سپس پيغمبر در سال آينده در خود ذى حجه انجام حج نمود و در خطبهء خود فرمود : « هلا زمانه چرخيد تا بدان وضعى رسيد كه خدا آسمانها و زمين را آفريد ، سال 12 ماه است و چهار ماهش حرام است سه ماه پى در پى ذو القعده و ذو الحجه و محرم و چهارم ماه رجب در ميان جمادى و شعبان » مقصودش اين بود كه شهرهاى حرام بجاى خود برگشته و حج به ذى حجه رسيده و نسىء ملغى شده و پس از اين مقدمه در ضمن بيان مفصلى نتيجه مىگيرد كه حج عرب در سال حمل پيغمبر در جمادى الثانيه بوده و مدت حمل از نه ماه تا ده ماه بوده است . از مجلسى ( ره ) - آنچه به خاطر مىرسد اين است كه چون مقصود از خلق آدم پيغمبر و ائمه ( ع ) بودند خدا آدم ( ع ) را از گل پاك آفريد تا قابل باشد كه اين اشخاص مقدس از آن برآيند و آن گِل را در پدران و مادرانى خوب پرورش داد تا به حد كمال رسيد در عبد اللَّه و عبد المطلب و اين دو وجود مقدس را از آنها آفريد .